آدم خوبه، جدایِ داستانی که با اون «از خودش خوب تر» داشت، به مشکل دیگه ای پی برده بود.
مشکلی که هیچ کس (+ خودش) نمیدونست دقیقاً چیه، یا راه حلش چیه.
انگاری یه نکته ی جدیدی رو توی مردم کشف کرده بود که باعث شده بود فکرش مشغول بشه.
و این مشغولیت ذهنی، مانع از انجام دادنِ کارش میشد...
اینجا بود که آدم خوبه فهمید با این دنیا سازگاری نداره،
فهمید یه چیزایی تو این دنیا هستند که با طبیعتِ اون نمیخونن.
آدم خوبه که بعد از اون ماجرا، مدت ها بود نخندیده بود،
فهمیده بود که عمرش هم به این دنیا نیست...

تو پرانتز:
1) ببخشید به خاطر دیر به روز کردن. دلیلش مشغله نیست، ذهن خالیه.
2) لعنت به من با این کوتاه های مزخرفم
3) مطالب شخصی ترِ من در Twitter

ما قرار بود توی مدرسه یه عکسی بکشیم؛ هر عکسی می خوایم.
من مردی رو کشیدم. اون مرد از ناحیه گردن توسط مرد دیگه ای با یک پیچ گوشتی مورد حمله قرار گرفته بود.
همه عصبانی شدن. جلسه گذاشتن. مامان گریه کرد...

دیگه از اون جور عکسها نمی کشم؛
الان مردمی رو میکشم که لبخند میزنند، سگهایی که میدوند. و رنگین کمان...
اونها برای عکس رنگین کمان جلسه ای تشکیل نمیدن.

تو پرانتز:
از دیالوگ های فیلم Sixth Sence
دیدن این فیلم رو به همه پیشنهاد می کنم.

 دخترک، همون شب پرواز داشت.
تصمیم گرفتن که هم رو توی یک رستوران ببینن.
بعد مدت کوتاهی، دخترک شروع کرد به درد دل کردن. داستان زندگیش رو تعریف کرد.
SuperHero ی داستان نشست و حرفهاش رو گوش کرد، بعدِ این که حرف های دخترک تموم شد،
لبخند کوتاهی زد، سس ِ تندِش رو برداشت، مقداری از اون رو روی پیتزاش ریخت، پیتزاش رو برش زد،
و مشغول خوردن شد...  

اگه بخوان به خاطر چیزی منو مجازات کنن،
شک ندارم به خاطر اذیت هایی ـه که به مردم، به خصوص پدر و مادم، کردم.

اگه مدتی ننوشتم، چیزی نداشتم که بنویسم.
ولی مطلبی توی یکی از وبلاگ هایی که همیشه میخونمشون خوندم که بدجوری دلم رو سوزوند.
ساقی -صاحب جدید وبلاگ- بعید میبدونم این پست رو بخونه. شایدم بخونه. نمیدونم.
ولی خیلی از مرگ بهار (که حالا دیگه وبلاگشم هک و حذف شده) متاثر شدم. واقعا خیلی ناراحتم کرد.
دوست وبلاگی ای که حتی یکبار هم باهاش نه حرف زده بودم نه چت کرده بودم نه چیزی؛
ولی واقعا قبولش داشتم.
راستشو بخواین من از مرگ خوشم میاد؛ و خوشحالم برای خودِ بهار که فوت کرده.
مرگ یه جور آزادیه...
اما دوستانش، خانواده ـَش... فقط میتونم بهشون تسلیت بگم.
مطمئنم دوست خوبی رو از دست دادین.

تو پرانتز:
دوست دارم وبلاگ، دوباره راه اندازی شه و مطالب ساقی رو بخونم. منو یاد بهار می اندازه.
ساقی جان، اگه با آدرسی جدید، وبلاگی ثبت کردی، خوشحال میشم آدرسش رو داشته باشم. مرسی.

خوردن فلوکسِتین رو به همه ی «ایرانی» ها پیشنهاد میکنم.
حتی ریلکس ترین ـِشون.
دختر و پسر هم نداره.

میدونی؟ من دوستی با یک خر خاکی رو به خیلی از دوستی های دیگه ترجیح میدم.
به نظر من اگه بخوان دوستی خاله خرسه رو برای رده ی سنی 16 تا 19 سال بنویسن،
باید به جای خاله خرسه، یه دختر دماغ و گونه عمل کرده بذارن.
اینجوری حداقل ماهیت مونث بودن خودشو حفظ کرده؛ به واقعیت هم نزدیک تره.

نظرم عوض شد.
ایمان یعنی گونه ای اعتقاد، که نیازمند یک معجزه است.
و این معجزه، حتی میتونه یه دونه از همین موقعیت هایی باشه که میگیم حتماً حکمتی توشه.
.
.
.
قیافمون دیدنیه وقتی می فهمیم اون حکمته چی بوده...

تو پرانتز:
چند شب پیش که پست های اسپرسو رو مرور می کردم،
به خیلی از پست ها که رسیدم، همین اتفاق افتاد. دیدم نظرم کاملاً عوض شده.
و تا جایی که یادم میاد، این گونه عقاید رو بهش میگفتم «عقایدِ هولدِن کالفیلد»ی...

از اونجایی که اعتقاد دارم عقایدم از قید و بند خاصی پیروی نمی کنند،
فکر کردم اگه دختر بودم، حتما یه چنین عقیده ای می داشتم.
این مبنی بر درست بودن این عقیده نیست...

تو پرانتز:
مشکل ِ قالب وبلاگ رو درست کردم. از اونجایی که خیلی به خود وبلاگ نیگاهی نمیندازم و بیشتر تو مدیریتش میچرخم، نمی دونستم قالب مشکل داره.

اگه تو خیابون پسری رو دیدی که به تو نیگا نمی کنه،
فکر نکن از نجابت ـشه.
اون حتماً داره به دختر دیگه ای نیگا میکنه.

تقریباً میشه مطمئن بود که پیشامد های بد، تقصیر خود انسان هستند.
منظورم از پیشامد های بد، اتفاقات بدیه که اگه به گذشته رجوع کنی،
میبینی یک جا یک سوتی ـی دادی که نتیجش شده اون پیشامدِ بد!
و اتفاق بدی نداریم که اگه به گذشته رجوع کنی، سوتی ِ خودت رو پیدا نکنی.
میخوام بگم هر اتفاق بدی میفته، مقصرش خود انسانه. چه مستقیم، چه غیر مستقیم.

راجع به پیشامد های خوب، فعلاً نظر قطعی ـی ندارم...

- you khnow what God's trouble is?
- what?
- he has no father. he has no family roots. he's rootless. nowhere to hang his hat, poor bugger.

بخشی از فیلمنامه ی Sleuth نوشته ی Harold Pinter و Anthony Shaffer

اگه جلوت یه کارنامه بذارن که معدلش 20 شده حرفی واسه گفتن نمی مونه
ولی اگه بهت بگن فلانی از تو بهتره، چون به خاطر معدل 20 ـِش به خیلی جاها رسیده،
اونوقت دیگه خیلی حرفا واسه گفتن می مونه...

قدیما بیشتر با مادرم بدرفتاری میکردم؛ ولی چندان عذاب وجدانی بابتش نمی گرفتم.

الان کمتر با مادرم بدرفتاری میکنم؛ ولی بابتِ همون چند مورد، خیلی از خودم بدم میاد.